Doktor Sadler - wydawca
William S. Sadler, psycholog, doktor medycyny, chirurg, psychiatra, profesor, autor czterdziestu dwu książek, badacz, kaznodzieja, członek wielu stowarzyszeń, sprzedawca zdrowego pożywienia, był człowiekiem, o którym wiele opowiadano, przeciw któremu wysnuto wiele niesprawiedliwych oskarżeń.
Jego osoba zajmuje centralną pozycję w ruchu skoncentrowanym wokół Księgi Urantii, chociaż nikt nie uważa go za założyciela tego ruchu, czy duchowego przywódcę. Dla czytelników Księgi Urantii jest on raczej organizatorem pewnego procesu, który zaczął się wraz z jego spotkaniem z „osobą kontaktu” a skończył pierwszym wydaniem książki w roku 1955.
Sadler, urodzony w roku 1875, pobierał prywatną edukację w swym domu w Wabash, w stanie Indiana. Gdy opuścił dom przeniósł się do Battle Creek w stanie Michigan, gdzie pracował w słynnym sanatorium i spotkał się tam z rodziną Kellogów, którzy stali się dla niego drugą rodziną, przyjaciółmi na całe życie. Ochrzczony został w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego, do którego należeli Kellogowie. W kilka lat później, w roku 1893, kiedy William Kellog zaczął produkować swe zdrowe produkty żywnościowe i osiągnął wkrótce znaczne sukcesy w tej branży, Sadler został sprzedawcą tych właśnie nowych produktów. Później, w roku 1897, ożenił się z Leną Kellog, córką Williama a siostrzenicą dr Johna Harvey Kelloga, założyciela sanatorium w Battle Creek.
W roku 1901 Sadler został wyświęcony na pastora Adwentystów Dnia Siódmego. Zarówno on jak i jego żona, Lena, spędzili kilka lat w San Francisco, gdzie uczęszczali do seminariom adwentystów w Bay Area, ale wrócili do Chicago dwa lata przed trzęsieniem ziemi, jakie miało miejsce w Kalifornii w 1906 roku. Podobnie jak wielu innym przywódcom Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Sadlerowi mąciły spokój kontrowersje, narosłe wokół plagiatów odkrytych w pismach Ellen White i w końcu odszedł z Kościoła adwentystów w roku 1910, czy też może został usunięty. Tak skończyło się jego członkostwo w tym Kościele, które trwało 21 lat. Meredith Sprunger pisze, że Sadler rzadko mówił swoim znajomym o swej przynależności do Adwentystów Dnia Siódmego. Na jednej ze stron adwentystów znajduje się długi list Sadlera do pani White, napisany w roku 1906. (Kopia listu jest także w książce Gardnera o Urantii). W liście tym Sadler wylicza swe wątpliwości i prosi o odpowiedź. List napisany jest w tonacji pełnej czci, zawiera jednak pewne wyzwanie. Po tonie listu można poznać człowieka, stojącego u progu ważnych decyzji. „Nie mogę sobie pozwolić na zrobienie błędu, w jakimkolwiek kierunku pójdę. Muszę stać przy prawdzie i oczekuję, że Pani pomoże mi i oświeci mnie w tych sprawach...”
Martin Gardner stworzył wiele związków Sadlerów z Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego. Snuje on przypuszczenia, że Sadler idąc za przykładem pani White, napisał Księgę Urantii. Pisze: „Bolesna utrata wiary dzieciństwa pozostawiła wielką pustkę w sercach Sadlerów i Lena ... szukała w desperacji czegoś w zastępstwie pani White, czegoś co by ich nie rozczarowało. Dalekowzroczna osoba, która sformułowała przekazy w języku angielskim nie była nikim innym, niż samym Sadlerem” (Gardner - Urantia, str. 272-274). Nikt poza Gardnerem, zawodowym sceptykiem i byłym adwentystą, nie postawił takiej tezy, choć wielu usiłuje powtarzać pozbawione podstaw spekulacje Gardnera.
Należałoby zadać sobie pytanie czy jeden człowiek może napisać książkę, obejmującą zagadnienia ze wszystkich praktycznie dziedzin wiedzy ludzkiej a znane częstokroć tylko wąskiemu gronu specjalistów; potem skoordynować te zagadnienia ze specyficzną filozofią i teologią książki, zawierającą wiele idei zupełnie nowych, dotychczas nieznanych; następnie załączyć w książce wiele faktów naukowych, nieznanych nauce ani w czasie kompletowania ani w czasie wydawania książki i dodatkowo nadać odmienny styl pisarski każdemu niemalże ze 196 rozdziałów książki, odpowiednio do imion i funkcji autorów figurujących pod rozdziałem?
Jakie motywy mogłyby kierować człowiekiem, który pisząc książkę zawierającą ponad 2000 stron, nie umieścił pod tytułem swego nazwiska, nie miał z niej żadnych korzyści materialnych, dołożył do jej zestawienia i wydania znaczną sumę pieniędzy i dodatkowo ryzykował swój prestiż zawodowy, wiążąc się z nowym i nikomu nie znanym objawieniem?
Sadler należał do wielu stowarzyszeń, że wymienię tylko kilka z nich: Amerykańskie Stowarzyszenie dla Postępu Nauki, Chicagowskie Towarzystwo Studiów nad Osobowością, Kolegium Chirurgów. W organizacjach związanych z Księgą Urantii Sadler nigdy nie pełnił żadnych funkcji, był tylko członkiem „komisji kontaktu”, nieformalnej grupy złożonej z pięciu osób, zajmującej się kompletowaniem materiału do Księgi Urantii. Komisja kontaktu rozwiązała się niedługo po pierwszej publikacji Księgi Urantii.
Trudno znaleźć w postępowaniu Sadlera przykłady, które mogłyby podpierać tezę Gardnera o „bolesnej” i „desperackiej” reakcji Sadlerów na rozczarowanie związane z adwentystami. Prawdopodobnie są to osobiste rozterki Gardnera, które usiłuje on przypisać Sadlerowi. Zarówno życie Sadlera jak i jego żony dowodzi, że byli to ludzie nigdy nie poddający się porażkom, którzy nigdy nie uznawali się za pokonanych, lecz zawsze znajdowali sposoby pójścia naprzód, znajdując nowe drogi służenia społeczeństwu. Tych dwoje odwróciło się od przeszłości i wciąż szło do przodu.
Kontrowersje narosłe wokół plagiatów znalezionych u Adwentystów Dnia Siódmego można także uznać za czynnik motywacyjny późniejszej postawy Sadlera, który z determinacją dążył do demaskowania oszukańczych fenomenów metapsychicznych; miał w tej materii własne doświadczenia. Oszustwa „metapsychiczne” i oszukańcze media badał i demaskował razem z iluzjonistą Howardem Thurstonem. Lecz wkrótce potem napotkał "Wyjątek ten jest raczej dziwnym przypadkiem fenomenu metapsychicznego, który uważam za niemożliwy do zaklasyfikowania i który bardzo chciałbym opisać pełniej. ("The Mind at Mischief" apendyks).
Psychiatrią zaczął się interesować w roku 1911, tymczasowo przestał praktykować medycynę i zaczął studiować z Freudem w Europie. Później założył „pasterską klinikę psychiatryczną”, aby pomóc duszpasterzom zrozumieć i leczyć problemy psychologiczne. To właśnie taki otwarty umysł, w powiązaniu ze zdolnościami dociekania, mógł pokazać autorom Księgi Urantii, że jest ktoś zdolny do pokierowania procesem przesyłania nowego objawienia, będącego wtedy w stadium planowania.
Doktor W.S. Sadler zmarł w roku 1969 dożywszy 94 lat.
Czy możliwe będzie kiedykolwiek dokładne prześledzenie wszystkich zdarzeń związanych z powstaniem Księgi Urantii? Wątpię. Zarówno doktorowi Sadlerowi jak i autorom księgi nie zależało na tworzeniu jakiegoś mitu czy specyficznej historii, mogącej stać się podstawą kultu.
Tym niemniej mnożą się ostatnio spekulacje na temat tego, kto napisał Księgę Urantii. Najbardziej prawdopodobne i logiczne wyjaśnienie, że dostaliśmy po prostu wiadomość od Boga za pośrednictwem istot, które On do tego wyznaczył, że jest to dowód Jego miłości i miłosierdzia, odrzuca się często a priori. William S. Sadler, Edgar Cayce, Wilfred Kellog a także Bill Sadler, syn Williama, to według różnych spekulacji ewentualni autorzy Księgi Urantii. Z upływem lat ilość prawdopodobnych autorów Księgi będzie rosła, jak również ilość spekulacji odnośnie okoliczności jej powstania. Racjonaliści i sceptycy zawsze będą szukać „racjonalnego” wytłumaczenia wszelkich trudnych do wytłumaczenia zjawisk. Prawda Księgi Urantii opiera się na jej własnych twierdzeniach, z którymi każdy może się zapoznać. Według tych twierdzeń Księga Urantii jest objawieniem ważnym, najważniejszym w naszym czasie i pokoleniu, ale nie jest jedynym czy najważniejszym w całej historii ludzkości. I żadne spekulacje odnośnie autorstwa Księgi ani nie pomogą ani nie przeszkodzą czytelnikowi w zgłębianiu jej prawd.
Przekład M.P.J.